سیاست ایران و آمریکا- میانرشته ای متین
روابط بین الملل، دیپلماسی، امور خارجه، جنگ، صلح، مذاکرهسیاست ایران و آمریکا- میانرشته ای متین
روابط بین الملل، دیپلماسی، امور خارجه، جنگ، صلح، مذاکرهچو فردا شود فکر فردا کنیم
اقتصاد در انتظار فرج
=============
لحظه آخر
رضا خسروی
دولتمردان، مدیران و وزیران ما همان ویژگیهای مردم عادی را دارند. اگر ما کارها را به لحظات آخر میسپاریم، آنها هم همینگونه هستند. برای مثال فرآیند بودجهریزی و تصویب آن را ببینید. اگر از متولیان بودجه نویسی بپرسید، بودجه امسال چه تفاوتی با سال گذشته دارد، خیلی منتظر جواب سرراست و سادهای نباشید. او به امید لحظه آخر است، منظور دقیقا روز آخر سال است!
او به روشنی میداند، البته علم چندانی هم لازم نیست که درآمدهای دولت از فروش نفت بیزبان امسال کاهش یافته و البته یارانه را هم نتوانسته کم کند، ابواب جمعی دولت هم بر تعدادش افزوده شده، شرکتهای دولتی هم نه بهفروش رفتهاند و نه سود چندانی درست کردهاند، مالیات را هم نه زیاد کرده و نه توانسته است دامنهاش را زیاد کند، پس با قطعیت میداند که کسری بودجه دارد.
یک آدم معمولی در چنین حالتی به فکر چاره است؛ یا پیداکردن راههای کسب درآمد بیشتر یا کم کردن از هزینه یا استقراض از در و همسایه. اما مدیر محترم هیچ کدام را انجام نمیدهد. او منتظر میماند تا دقیقا روز آخر سال، هرآنچه را که از کسری بودجه مانده است با تنخواه از بانک مرکزی بگیرد و مانند سال قبل و قبل و قبل آن، تنخواه را به پایه پولی اضافه کند و تورم را باز بالاتر ببرد و به امید گشایشی در سال آینده باشد.
اگر از او بپرسید، الان که حدود چهارماه تا آخر سال دارید، چرا از مردم قرض نمیکنید؟ چرا با این حجم عظیم نقدینگی، اوراق منتشر نمیکنید؟ جوابی ندارد؛ جز تکرار ملالآور واژگانی بیمعنی که خود او هم نمیداند چه کسی اول بار به او گفته است. اگر به او بگویید چرا هزینهها را کم نمیکنید، میگوید کم کردیم، فلان جاده و پل و... را نمیسازیم.
پس سرمایهگذاری برای تولید چه میشود؟ جوابی ندارد. فقط میگوید، انشاءالله سال آینده درست میشود و این سال آینده هیچگاه فرا نمیرسد. اگر بگویید چرا منتظر آخر سال هستید؟ همین الان کاری بکنید، جوابی ندارد، به چشمان شما نگاه میکند و لبخندی میزند. او منتظر لحظه آخر است. نمیخواهد کاری بکند، منتظر است. در لحظه آخر که هیچ راهی برایش نماند، آنگاه به سیاستمدار پناه میبرد، او را گوشه دیوار میبرد و اصرار میکند که تنها راه، رفتن سراغ بانک مرکزی و طلب تنخواه است.
از او میپرسید، چند کشور مثل ما بودجه میریزند و بعد مثل ما انحراف قابل توجه عملکرد دارند؟ باز جواب ندارد، میخندد و میگوید اینترنت قطع است، بههرحال تمام زحمت شما برباد است. بنابراین سیاستگذاران باید یادشان باشد اگر زمان را از دست دهند، در آخر سال نه اوراقی درکار است و نه کاهش هزینهای؛ سال بعدهم داستان همین است و اگر کاری نکنند، فرجی نخواهد شد.
اعتراضات و اغتشاش از دی 96 تا آبان 98
به گزارش سایت اقتصادنیوز،
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:
اگر حضرات مسئولین به واقعیتها توجه کنند به این نتیجه خواهند رسید که ماجرای بنزین فقط یک جرقه بود که به انبار باروت اصابت کرد و انفجار هفته آخر آبان را پدید آورد، انبار باروتی که عملکردهای نادرست ناشی از تصمیمات نادرستتر به وجود آورده است.
این روزنامه در ادامه نوشت: تصورتان این نباشد که ماجرا تمام شده و دشمنان خارجی ناکام ماندهاند. اشتباه اصلی همین است که دنبال پیدا کردن دشمنان خارجی میگردید. مگر یادتان رفته که امام خمینی فرمودند از خارج کسی نمیتواند به این کشور و این نظام آسیبی وارد کند، هر آسیبی وارد شود از داخل خواهد بود؟ سیاستهایتان را عوض کنید و به جای «انبار باروت» جامعه را به «انبان نان» تبدیل نمائید، در آنصورت میتوانید مطمئن باشید که به وظیفه خود برای حفاظت از نظام عمل کردهاید.
مردم را که داشته باشید، دیگر نیازی به تهدید و تطمیع و سخنرانیهای پرطمطراق این وزیر و آن وکیل و آن فرمانده که فکر میکنند هرچه بلندتر صحبت کنند قدرتمندتر جلوه میکنند، نخواهد بود، عملتان کار خودش را میکند حتی اگر یک کلمه هم نگوئید. این را هم بدانید که نان، با خودش دین را هم میآورد چون فرمودهاند کَادَ اَلْفَقْرُ اَنْ یَکُونَ کُفْراً یعنی وقتی نان باشد، کفر میرود و ایمان میآید.
700 میلیارد دلار در آمدهای نفتی
حسین مرعشی سخنگوی حزب کارگزان سازندگی
در گفتگو با خبرآنلاین:
کل درآمد نفتی در زمان شاه حدود ۱۲۰ میلیارد دلار بوده است.
در ده سال اول انقلاب ۱۰۰ میلیارد دلار بوده است،
در دولت آقای هاشمی ۱۱۰ میلیارد دلار بود
در دولت آقای خاتمی ۱۱۵ میلیارد دلار بود.
مجموعش میشود ۴۲۰ میلیارد دلار.
اما در دولت آقای احمدینژاد شد ۷۰۰ میلیارد دلار.
یک چنین منابعی کجا رفت و چه شد؟
اگر یک دهم آن پولی که دولت احمدی نژاد برای واردات پرتقال داد در روستاهای ایران سردخانه زده بودند میتوانست پرتقال را ذخیره کند و مصرف بکند نه اینکه با وارد کردن وضعیت کشاورز را هم خراب کند.
پیش بینی برای 2020
به نقل از روزنامه دنیای اقتصاد
برخی از موارد مهمی که در گزارش «اکونومیست» برای سال آینده پیشبینی شده عبارتند از:
نبرد اقتصادها با نرخهای منفی:
بانکها، بهخصوص در اروپا، سال آینده را در تقلا با نرخهای بهره منفی خواهند بود. اقتصاد آمریکا نیز با تهدید رکود مواجه است، هر چند جای تعجب نخواهد بود اگر این فاجعه رخ ندهد و بازارها جانی دوباره بگیرند.
چین، مثبتها را برجسته میکند:
در ۲۰۲۰ دولت پکن ادعا خواهد کرد به هدف «رفاه متوسط» خود رسیده است. در این رابطه سایر کشورها مجبور میشوند میان قلمرو اثرگذاری چین و سیاست اول آمریکا، جایگاه خود را در تجارت و تکنولوژی تعیین کنند.
ورزش، سالی بزرگ در پیش دارد:
المپیک ۲۰۲۰ توکیو مخاطبان بیشماری در سراسر جهان خواهد داشت. ژاپن یازدهمین کشور پرجمعیت و سومین اقتصاد بزرگ جهان است، کشوری صلحطلب، باثبات و دموکراتیک. با وجود تابش خورشید بر تمام جغرافیای این کشور، هنوز اما ژاپن در سطح جهانی به چشم نمیآید. با این حال بهنظر این وضعیت در ۲۰۲۰ تغییر خواهد کرد. از آنجا که توکیو خود را برای المپیک تابستانی مهیا میکند، چشم جهان معطوف به ژاپن خواهد شد. رهبران این کشور میخواهند از این فرصت نادر نهایت استفاده را ببرند. رقابتهای یورو ۲۰۲۰ نیز علاوهبر ۱۲ کشور محل برگزاری، هیجان فوتبالی را در جایجای جهان برخواهد انگیخت. بهعلاوه در این سال ورزش کریکت بیستمین جام جهانی را در استرالیا و رقابتهای سطح پایینتر «هاندرد» خود را در انگلیس برگزار خواهد کرد.
نگرانی پیرامون تکثیر هستهای:
۷۵ سال پس از بمباران هستهای هیروشیما و ناکازاکی، دوره پنج ساله بازبینی پیمان منع گسترش سلاحهای اتمی با چالشهایی مواجه است. با تضعیف و انحلال توافقات کنترل سلاحهای اتمی، ترس از رقابتهای هستهای جدید، جامعه جهان را فرا خواهد گرفت.
محبوبیت ناگهانی «ثبات و سازگاری»:
حداقل در حد حرف! در شهر کانمینگ در جنوب چین، کشورها به بحث پیرامون تنوعزیستی خواهند نشست. در گلاسکو احتمالا بیانیههایی درخصوص ضرورت مقابله با انتشار گازهای گلخانهای اعلام خواهد شد. رهبران کسبوکارها البته تا زمانی که سهامداران به آنها اجازه دهند، رأی به حمایت از سرمایهداری سازگار خواهند داد.
آغوش باز خاورمیانه به روی جهان:
دبی امارات امیدوار است آخرین قدمهای اجرای پروژه عظیم «ورد اکسپو» خود را بردارد و در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰ آن را افتتاح کند. خانم ریم الهاشمی، مدیرعامل این ابرپروژه مدعی است «دوبی ورد اکسپو ۲۰۲۰» برای تمام منطقه خواهد بود. بر این اساس تِم «ارتباطات افکار، ساخت آینده» برای دبی بهعنوان یک قطب تجاری با جمعیت متنوع (تنها ۸ درصد از جمعیت آن اماراتی هستند) محوریت دارد. بهعلاوه این پروژه بیانگر جاهطلبیهای مقامات اماراتی است، کشوری که وزارت هوش مصنوعی دارد و در ۲۰۱۹ اولین فضانورد خود را راهی فضا کرد. ترسناکتر از پروژه اماراتیها، رهبری دور جدید نشستهای «گروه ۲۰» است که سال آینده بهطور کاملا نامانوس به عربستان سعودی محول خواهد شد (۲۰۱۹ ژاپن میزبان این گروه بود).
ماموریتهای چندگانه به مریخ:
عاشقان مریخ میتوانند سالی پرهیجان را در ۲۰۲۰ انتظار داشته باشند. در این رابطه سازمانهای فضایی در آمریکا، اروپا، چین و امارات !! همگی برنامه دارند با ارسال کاوشگرهای خود به مریخ ماجراجوییهای خود را روی این سیاره آغاز کنند. محرک همه این ماموریتها، تشنگی برای دانش است، درحالیکه هر یک از این ماموریتها اهداف بلندپروازانهای را فراتر از کره بشر در سر میپرورانند.
فراز و فرودهای تکنولوژی:
تاکسیهای پرنده، سوپرخودروهای برقی و پزشکی شخصیشده در اوج فناوریهای سال آینده قرار خواهند داشت؛ درحالیکه غولهای تکنولوژی خود را برای غلوزنجیرهای مقرراتی، مالیاتی و بازرسیهای گستردهتر آماده میکنند. اینستاگرام نیز خود را در بحبوحه مناقشات این دوره از انتخابات آمریکا خواهد یافت.
...